Banaal, zwaar en niet van z’n plaats te krijgen: een bank is iets waar je aan voorbij kijkt – in de richting die ze zelf lijkt aan te geven. De tentoonstelling The Bench: A Microscopy geeft die blik een knik, haalt de bank uit de periferie en plaatst ze in het brandpunt van onze aandacht.

Daar wordt ze van object vraag: hoe is het gesteld met haar en onze verhouding tot landschap en stad? Aanleiding tot dit project was Poétique du banc van Michael Jakob. Het idee werd in 2016 uitgewerkt in twee Franse kunstencentra, L’Onde in Vélizy-Villacoublay en La Graineterie in Houilles. In het eerste geval werd de bank vooral gezien als iets waar je in je eentje op gaat zitten om tot rust en bezinning te komen. In het tweede geval ging het om de bank als meubel van gemeenschappelijkheid, als plek van ontmoetingen. Geen van die twee aspecten laten we los, maar er komen nieuwe elementen bij, elementen die te maken hebben met de eigenheid van het grondgebied van Brussel.

Hoe Brussel zich eigen maken?

In 2008 werd nagegaan hoe zo’n dertig Brusselse jongeren met verschillende geografische en sociale achtergronden zich de stad eigen maakten en zich in Brussel verplaatsten. Op basis daarvan werden de imaginaire barrières in kaart gebracht die zich in hun hoofd hadden gevormd. Bleek dat achter de zichtbare kosmopolitische stad een onzichtbaar in hokjes verdeeld Brussel schuilging, met inwoners die er door de beelden in hun hoofd niet toe kwamen om zich vrij te bewegen in andere wijken dan de hunne. Tien jaar later kunnen we ons afvragen hoe het nu daarmee gesteld is. Hoe zien mensen Brussel? Hoe maken ze zich deze stad eigen? Welke wegen volgen ze daarbij? En hoe vertalen en delen we die? Hoe stellen we ze verder open? Als je vanaf een stadsbank naar Brussel kijkt, waar ergens tussen vijandig en gastvrij blijft de naald van de barometer dan hangen? Hoe versterken of ontkrachten die banken het gefixeerde beeld door hun vorm en door de houding waartoe ze ons lichaam uitnodigen of dwingen?

Geen eenduidigheid

De tentoonstelling biedt geen eenduidige antwoorden, maar confronteert je met een stad die je niet kende. De middelen daartoe zijn verschillend: terwijl Jean-François Pirson en Jean-Christophe Quinton ieder op een eigen manier kaarten hebben getekend, stelt Francesca Chiacchio een spel voor met een zonnewijzer en banken om elke dag van het jaar naar de ondergang van de zon te kijken.

De tentoonstelling is opgevat als een wandeling door de ruimten van CIVA Stichting, met haltes op banken van Simon Boudvin, Francis Cape, Ann Veronica Janssens, muller van severen en Julien De Smedt.

The Bench: a Microscopy  nog tot  28.01.2018 in het CIVA

Pin It on Pinterest

Share This